تب مالت

لیلی جهانتیغ  کارشناس بهداشت عمومی  معاونت بهداشتی زابل

منابع: آموزش پیشگیری،کنترل و درمان بیماری تب مالت (بروسلوز)، 93 ،نوبت اول، انتشارات وزارت بهداشت و درمان، سایت پزشکی و سلامت

تب مالت یا بروسلوز بعنوان یکی از مهم ترین بیماری های مشترک انسان و دام محسوب می شود. عامل تب مالت (بروسلوزیس) نوعی باکتری عفونی است که از حیوان به انسان و بیشتر از طریق شیر، پنیر و سایر لبنیات غیر پاستوریزه انتقال پیدا می کند.

واقعیت این است که این بیماری


در انسان به نام تب مالت، تب مواج، تب مدیترانه ای و... معروف است. باکتری بروسلوز که ایجاد کننده بیماری است طیف وسیعی از پستانداران اهلی و وحشی را مبتلا می سازد که بطور مستقیم یا تماس غیرمستقیم انسان با    دام های آلوده به او منتقل می شود.

تب مالت در انسان می تواند از یک بیماری حاد تب دار تا یک بیماری خفیف و نامشخص در تغییر باشد و به مدت چند روز، چند ماه و گاهی چند سال به درازا کشد. ویژگی مرحله حاد بیماری بیماری عبارت است آغاز ناگهانی یا پنهانی بیماری همراه با تب، لرز، درد و یا آماس مفاصل (بطور معمول در یک مفصل) که مفاصل بزرگتر مانند ران، زانو، شانه و آرنج را گرفتار می کند. از علائم دیگر بیماری درد پشت، سردرد، بیخوابی، بزرگ شدن کبد، لکوپنی همراه با لنفوسیتوز نسبی است.

چشم گیرترین جنبه سیمای بالینی بیماری شدت آن و نبود نشانه های بالینی است. مرحله حاد بیماری یک بیماری سخت در انسان و یک بیماری دامی با پیامدهای اقتصادی و خیم می باشد.

بیماری تب مالت در سراسر جهان پراکنده است. هرجا گاو، گوسفند و بز به شمار بسیار باشد این بیماری هم بصورت بومی است. اگرچه تب مالت در ایالات متحده آمریکا رایج نیست، اما این بیماری صدها هزار انسان و حیوان را در سرتاسر جهان مبتلا کرده است.

همچنین این بیماری در تمام سنین وجود دارد در سنین 30-20 ساله و در هر دو جنس و در تمام فصول سال و عمدا در فصل بهار و تابستان (فصل زایش و شیردهی دام) و در مناطق روستایی بیشتر از جوامع شهری دیده می شود.

عوامل بیماری زایی بیماری: میکروب بیماری از جنس بروسلا است که چهار نوع بروسلا در انسان ایجاد بیماری می کنند: بروسلا ملی تنسیس، بروسلا آبورتوس، بروسلا سوئیس و بروسلا کانیس. حدت (قدرت) بیماریزایی بروسلا ملی تنسیس از همه بیشتر است این بیماری به علت ایجاد سقط جنین در دام، کاهش تولید شیر، عقیمی و نازایی و از دست رفتن ارزش های اقتصادی دام های مبتلا و همچنین به علت ابتلای انسان به بیماری تب مالت، این بیماری همواره از دو بعد اقتصادی و بهداشتی مورد توجه قرار می گیرد. دام های مبتلا به بروسلوز، معمولاَ در اولین دوره آبستنی سقط جنین نموده و در هنگام سقط جنین نموده و در هنگام سقط و تا مدتی پس از آن، با دفع ترشحات به شدت آلوده رحمی، باعث آلودگی محیط، مزارع و مراتع گردیده که خود زمینه آلودگی را برای سایر حیوانات گله و نیز انسان فراهم می سازد.

 علائم تب مالت: علائم تب مالت می تواند هر زمانی از چند روز تا چند ماه پس از مبتلا شدن به عفونت بروز نماید. علائم و نشانه ها مشابه آنفولانزا بوده و شامل موارد زیر است:

تب، لرز، عرق کردن، احساس ضعف، احساس خستگی، درد کمر، مفاصل و گرفتگی عضلات، سر درد

در واقع علائم تب مالت می تواند پس از چند هفته تا چند ماه از بین رفته و دوباره عود کند. در بعضی افراد، تب مالت می تواند مزمن باشد و علائم تا چند سال حتی پس از درمان پایدار باقی بماند. علائم و نشانه های بلند مدت شامل خستگی، تب، آرتریت و ورم مهره های ستون فقرات می باشد

باکتری می تواند از حیوان به انسان به سه طریق انتقال یابد:

• محصولات لبنی غیر پاستوریزه: باکتری بروسلا در شیر حیوانات آلوده می تواند از طریق شیر، بستنی، کره و پنیر غیر پاستوریزه به انسان انتقال یابد باکتری می تواند از طریق گوشت خام یا نیم پز شده حیوانات آلوده به انسان منتقل شود.

• اسنتشاق: باکتری بروسلا به راحتی در هوا پراکنده می شود. کشاورزان، تکنسین های آزمایشگاه و کارگران کشتارگاه ها        می توانند این باکتری را استنشاق کنند.

• تماس مستقیم: باکتری در خون، مایع منی یا جفت حیوانات آلوده می تواند از طریق زخم وارد جریان خون شود. از آنجایی که تماس معمول با حیوانات (لمس کردن، شانه کردن موی حیوانات و بازی کردن با آنها) سبب آلودگی نمی شود، به ندرت افراد از طریق حیوانات اهلی خود آلوده می شوند. همچنین افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند هم باید از تماس با حیوانات آلوده دوری نمایند.

اعلب تب مالت از فردی به فرد دیگر منتقل نمی گردد، اما در موارد کمیاب زنان از طریق بارداری یا شیردهی می توانند بیماری را به نوزادان خود انتقال دهند. به طور نادری تب مالت از طریق تماس جنسی یا انتقال خون آلوده یا پیوند مغز استخوان انتقال می یابد.

میزبان‌ و شرایط زیست‌ محیطی‌: تب‌ مالت‌ بیشتر بیماری‌ مردان‌ بالغ‌ به‌ خصوص‌ کشاورزان‌، دامداران چوپانان‌، قصابان‌، سلاخان‌ و دامپزشکان‌ می‌باشد. کارمندان‌ آزمایشگاه‌ها نیز درمعرض‌ خطر ویژه‌ قرار دارند. اما در کشور ما چون‌ زنان‌ و کودکان‌ نیز دوشادوش‌ مردان‌ به‌ امور دامداری ‌مشغولند در معرض‌ خطر قرار دارند، به‌ همین‌ دلیل‌ ۵۵ درصد مبتلایان‌ را مردان‌ و بقیه‌ را زنان‌ و کودکان‌ تشکیل ‌می‌دهند. در شرایطی‌ که‌ مراکز پرورش ‌دام‌ استانداردهای‌ بهداشتی‌ را نداشته‌ باشد تب‌ مالت‌ شایع تر است‌. تراکم‌ در مراتع‌ بارندگی‌، نبود نور خورشید و اقدام های‌ غیر بهداشتی‌ در فرآیند فراهم‌کردن‌ شیر و گوشت‌، همگی‌ زمینه ‌انتشار بروسلوز را مساعد می‌کنند. محیط اطراف‌ گاوی‌ که‌ می‌تواند از خود میکروب‌ دفع‌ کند به‌ شدت‌ آلوده‌ کننده ‌است‌.

عامل‌ بیماری‌ در شرایط محیطی‌ مناسب‌ از نظر رطوبت‌، در ادرار و مدفوع‌ حیوانات‌ هفته‌ها و گاه‌ ماه ها زنده‌ می‌ماند. این‌ باسیل‌ در پنیر تازه‌ و غیر پاستوریزه‌ حاصل‌ از شیرخام‌ تا هشت‌ هفته‌ زنده‌ می‌ماند و با منجمدکردن‌ از بین‌ نمی‌رود. این‌ ارگانیسم‌ تا چهل‌ روز در خاک‌ خشک‌ آلوده‌ به ‌ادرار، مدفوع‌ و ترشحات‌ واژن‌ و محصولات‌ زایمان‌ حیوان‌ مبتلا، زنده ‌می‌ماند و در خاک‌ مرطوب‌ خیلی ‌بیشتر مقاومت‌ دارد. بروسلا در ادرار ۶ روز در گرد و خاک‌ ۶ هفته‌ و در آب‌ و خاک‌ تا۱۰ هفته‌ و در کره‌ تا ۴ ماه‌ باقی‌ می‌ماند و در مدفوع‌ حیوانات‌ در هوای‌ آزاد ۱۰۰روز و در دمای‌ ۸ درجه‌ سانتی‌ گراد بیش‌ از یکسال‌ باقی‌ می‌ماند، این‌باکتری‌ در ماست‌ به‌ علت‌ وجود اسیدلاکتیک‌ قادر به‌ زندگی‌ نیست‌ و در دمای‌ ۶۰ درجه‌ به‌ مدت‌ ۱۰ دقیقه ‌نابود می‌شود.

مشاغل در معرض خطر: افرادی که با حیوانات کار می کنند یا با خون آلوده تماس دارند، در معرض خطر بیشتری برای تب مالت قرار دارند. از جمله دامپزشکان، کارگران مزارع دامداری، گاو چرانان، کارگران کشتارگاه ها،  شکارچیان و میکروبیولوژیست ها.

عوارض بیماری تب مالت:   

شیوع‌ عوارض‌ بروسلوز بین‌ ۱– ۳۰ درصد است‌ و بین‌ بیماران ‌مبتلا به‌ بروسلا ملی‌ تنسیس‌ چون‌ بیماری‌زایی‌ بیشتری‌ دارد عوارض‌ بیشتری‌ نیز ایجاد می‌کند. بطورکلی‌ با به‌ تأخیر انداختن‌ درمان‌ بیش‌ از60 روز عوارض‌ بیماری‌ در هر ارگانی‌دیده‌ می‌شود. مهم ترین عوارض در ارگان های ذیل دیده می شود:

استخوان‌ها و مفاصل: ‌اختلالات‌ مفصلی‌ شایع‌ترین‌ عارضه‌ بروسلوز است‌ و در ۲۰ درصد تا ۶۰ درصد بیماران‌ اتفاق‌ می‌افتند. التهاب‌ مفصل‌ در اکثر بیمارانی‌ که‌ از درد کمر شاکی‌ هستند دیده‌ می‌شود. التهاب ‌چرکی‌ مفصل‌ و التهاب‌ واکنش‌ ایجاد شده‌ ممکن‌ است‌ به ‌مفاصل‌ بزرگ‌ و کوچک‌ گسترش‌ پیدا کند، ولی‌ در مفاصل ‌بزرگ‌ (مثل‌ مفصل‌ لگن‌، زانو، آرنج‌) شایع تر است‌. عفونت‌ استخوان‌ در بروسلوز نادر است‌ و معمولا در مهره‌های ‌کمری‌ دیده‌ می‌شود، مداخله‌ جراحی‌ به‌ جز در مورد تخلیه ‌آبسه‌های‌ اطراف‌ مهره‌های‌ کمری‌ به‌ ندرت‌ مورد نیاز است‌.

کبد و کیسه‌ صفرا: کبد احتمالا همیشه‌ در بروسلوز درگیر می‌شود، اما اغلب‌ بدون ‌نشانه‌ است‌. بزرگی‌ کبد در ۲۰– ۳۰ درصد بیماران‌ اتفاق‌ می‌افتد. تست‌های‌ عملکردی‌ کبد در آزمایش‌های‌ متوالی‌ تغییراتی‌ را نشان‌ خواهد داد، ولی‌ زردی‌ واضح‌ نادر است‌. عامل‌ بروسلوز در نمونه‌ برداری‌ کبد بیمارانی‌ که‌ تست‌ عملکردی‌ طبیعی‌ نیز دارند، دیده‌ شده‌ است‌. هپاتیت‌ بروسلوزی‌ کاملا با درمان‌ بهبود پیدا می‌کند و سی‌ روز بعد از هپاتیت‌ بروسلوزی‌ معمولا اتفاق‌ نمی‌افتد. آبسه‌های‌ چرکی‌ ناشی‌ از بروسلوز، کبد و طحال‌ در بروسلاکانیس‌ شایع تر است‌. التهاب‌ کیسه‌ صفرا ناشی‌ از بروسلوز یکی‌ دیگر از عوارض ‌نادر بروسلوز است‌.

دستگاه‌ گوارش‌: عوارض‌ جهاز هاضمه‌ در بیش‌ از ۷۰ درصد بیماران‌ بروسلوزی‌ دیده‌ می‌شود و نشانه‌های‌ آن‌ شامل‌ تهوع‌، استفراغ‌، کاهش ‌وزن‌، یبوست‌، اسهال‌ و درد شکم‌ می‌باشد. بروسلوز روده‌ای‌ ممکن‌ است‌ شبیه‌ حصبه‌ باشد با تظاهرات ‌بالینی‌ عمومی‌ که‌ تظاهرات‌ گوارشی‌ در آن‌ واضح تر است‌. التهاب‌ حاد روده‌ کوچک‌ و بزرگ‌ در بروسلوز نوع‌ ملی‌تنسیس‌ دیده‌ می‌شود.

خون‌: تظاهرات‌ خونی‌ بروسلوز شامل‌ کم‌ خونی‌، کاهش‌ پلاکت‌ها، کاهش‌ سلول‌های‌ سفید خون‌ و اختلالات‌ انعقادی‌ می‌باشد.

قلب‌ و عروق‌: اندوکاردیت‌ (التهاب‌ پوشش‌ داخلی‌ قلب‌) درکمتر از ۲ درصد بیماران‌ بروسلوزی‌ اتفاق‌ می‌افتد و اغلب‌ شایع‌ترین‌ عارضه‌ای ‌است‌ که‌ باعث‌ مرگ‌ این‌ بیماران‌ می‌شود.

سیستم‌ اعصاب‌: بروسلوز باعث‌ سردرد و افسردگی‌ در اکثر بیماران‌ می‌شود. هرچند درگیری‌ سیستم‌ اعصاب‌ مرکزی‌ در کمتر از ۵ درصد بیماران‌ اتفاق‌ می‌افتد. سندرم‌های‌ عصبی‌ (شامل‌ التهاب‌ پرده‌های‌ مغزی‌، اختلالات‌ اعصاب‌ محیطی‌ و آنوریسم‌ مغزی‌ و اتساع‌ قطعه‌ای‌ از یک‌ رگ‌ خونی‌ که‌ مربوط به‌ ضعف‌ یا نقص‌جدار آن‌ در نتیجه‌ بیماری‌ یا آسیب‌ است‌) در بروسلوز گزارش‌شده‌ است‌. بروسلا ملی‌ تنسیس‌ نسبت‌ به‌ سایر گونه‌ها بیشتر مسؤول‌ عوارض‌ عصبی‌ می‌باشد. گرفتاری‌ زوج‌ هشت‌ عصب‌ جمجمه‌ای‌ موجب‌ کری‌ یک‌ طرفه‌ یا دو طرفه‌ و علایم‌ وزوز گوش‌ می‌شود. اعصاب‌ جمجمه‌ای‌ دیگری‌ که‌ درگیر می‌شوند زوج‌ ۲-۴-۶ می‌باشد. بنابراین‌ ممکن‌ است‌ منجر به‌ اختلال‌بینایی‌ به‌ صورت‌ گذرا و یا ندرتا دایمی‌ گردد. باید توجه‌ داشت‌ که‌ افسردگی‌ و اضطراب‌، تحریک ‌پذیری‌ و دمانس‌ (زوال ‌عقل‌) می‌توانند از عوارض‌ بروسلوز باشند و در هر بیماری‌ با علایم‌ افسردگی‌ باید به‌ دو بیماری‌ فکر کرد:  بروسلوز یا کم‌ کاری‌ تیروئید. در گرفتاری‌ اعصاب‌ محیطی‌ گرفتاری‌ عصب‌ سیاتیک‌ شایع تر است‌.

پوست‌ و بافت‌ نرم‌: شیوع‌ عوارض‌ پوستی‌ از ۱۱-۱/۵ درصد گزارش‌ شده‌ است‌. باتوجه‌ به‌ ورود میکروب‌ بروسلا از طریق‌ خراش‌ جلدی‌ عوارض ‌جلدی‌ به‌ صورت‌ ضایعات‌ پوستی‌ بخصوص‌ روی‌ بازو ممکن ‌است‌ دیده‌ شود. این‌ ضایعات‌ ممکن‌ است‌ به‌ صورت‌ راش های‌ سرخکی‌ شکل‌ یا پتشی‌ یا کهیری‌ شکل‌ و خارش‌ دار باشند. علت‌ آن‌ را حساسیت‌ به‌ آنتی‌ژن‌ های‌ بروسلا می‌دانند. ایجاد زخم‌های‌ مزمن‌ به‌ دلیل‌ تلقیح‌ میکروب‌ بروسلا در کارگران‌ کشتارگاه‌ مورد توجه‌ قرار گرفته‌ است‌ و توانسته‌اند بروسلا را از ترشحات‌ زخم‌ جدا نمایند.

دستگاه‌ ادراری‌ تناسلی‌: اختلالات‌ کلیوی‌ نادر است‌ اگر چه‌ پیلونفریت‌ (التهاب‌ کلیه‌ و لگنچه‌)، گلومرولونفریت‌ (التهاب‌ دوطرفه‌ و غیرچرکی‌ کلیه‌ که‌ در درجه‌ اول‌ گلومرول‌ها را فرا گرفته‌ است‌) موضعی‌ و منتشر و آبسه‌های‌ کلیوی‌ در بروسلوز گزارش‌ شده‌، ولی‌ اورکیت ‌(التهاب‌ بیضه‌) خیلی‌ شایع‌ است‌ و در۲۰ درصد بیماران‌ مرد دیده‌ می‌شود. عقیمی‌ در بروسلوز کمتر از اریون‌ دیده‌ می‌شود. التهاب ‌پروستات‌ از عوارض‌ نسبتا نادر است‌ که‌ با علایم‌ تکرر ادرار و احساس‌ درد در دفع‌ ادرار خود نمایی‌ می‌کند. در زنان‌ درد هنگام‌ قاعدگی‌، قطع‌ قاعدگی و اختلال‌ در خونریزی‌ و سیکل‌ قاعدگی، التهاب‌ دهانه‌ رحم‌، التهاب‌ رحم‌ و لوله‌های‌ رحمی‌ وآبسه‌های‌ لگنی‌ ممکن‌ است‌ دیده‌ شود. بروسلوز در طی‌ حاملگی‌ انسان‌ می‌تواند به‌ سقط بینجامد.

عوارض‌ چشمی‌: یکی‌ از راه های‌ ورود عامل‌ بروسلوز به‌ بدن‌ ملتحمه‌ چشم‌است‌. بنابراین‌ التهاب‌ چشم‌ از تظاهرات‌ آن‌ می‌باشد که‌ در نوع‌ملی‌ تنسیس‌ شایع تر است‌. گرفتاری‌ صلبیه‌، شبکیه‌ حتی‌ گرفتاری‌ عصب‌ بینایی‌ ممکن‌ است‌ در بروسلوز دیده‌ شود. از عوارض‌ نادر چشمی‌ گلوکوم‌ (آب‌ سیاه‌) می‌باشد که‌ موجب‌ درد و افزایش‌ فشار چشم‌ می‌گردد.

راه های‌ پیشگیری‌ از بیماری‌تب‌ مالت‌ در انسان‌:

1- خودداری‌ از مصرف‌ مواد لبنی ‌مشکوک‌ مانند شیر خام‌، پنیر تازه‌، خامه‌ و سرشیر غیر پاستوریزه

‌2- استفاده‌ از شیر و فرآورده‌های ‌لبنی‌ به‌ صورت‌ پاستوریزه‌، (پاستوریزه‌ یا جوشانیدن‌ شیر به‌ مدت‌ ۲۰ دقیقه‌.)

– از مصرف‌ شیر حیوانی‌ که‌ تازه‌ سقط جنین‌ کرده‌ خودداری‌شود.

– از مصرف‌ پنیر و خامه‌ غیرپاستوریزه‌ پرهیز گردد.

– پنیر تازه‌ و بی‌ نمک‌ را باید حدود ۲ ماه‌ قبل‌ از مصرف‌ در آب ‌نمک‌ قرار داد.

– قبل‌ از دوشیدن‌ شیر دام‌ باید حتما پستان‌ دام‌ و اطراف‌ آن‌ رابا آب‌ و صابون‌ بخوبی‌ شستشو داد.

– ظروف‌ مخصوص‌ دوشیدن‌ شیر بایستی‌ درب دار و قبلا خوب ‌شستشو داده‌ شود.

–  ضدعفونی‌ اصطبل‌های‌ آلوده‌

3- گوشت های حیوانات مبتلا را به طور کامل طبخ نمایید. تمام گوشت ها را تا زمانی حرارت دهید تا دمای درونی آن به 165-145 درجه فارنهایت (74-63 درجه سانتی گراد) برسد. طبخ صحیح سبب می شود. باکتری های مضر مثل سالمونلا و اشریشیاکلی از بین برود.

4– استفاده‌ از ماسک‌ تنفسی‌ در هنگام‌ کار با فضولات‌ حیوانی‌ یا ورود به‌ اصطبل و در هنگام‌ جاروب‌ کردن‌ اصطبل‌ و طویله‌

‌5 – دور نگه‌ داشتن‌ حیوانات‌ از محل‌ زندگی‌ انسان

‌6– استفاده‌ از دستکش‌، کلاه‌، ماسک‌، عینک‌ و روپوش‌ مناسب‌ در دامپزشکان‌، کشاورزان، شکارچیان  دامداران‌ و پرسنل‌کشتارگاه‌ها

7 – آموزش‌ طرز تهیه‌ پنیر تازه‌ به‌ کلیه‌ خانوارهای‌ روستایی‌، به‌ این‌ طریق ‌که‌ ابتدا شیر را به‌ مدت‌ ۱۰ دقیقه‌ جوشانیده‌ و در همان‌ حالت‌ به‌ ازای‌ هر ۳ لیتر شیر یک‌ لیوان‌ آب‌ ماست‌ و یا به‌ یک‌ لیتر شیر۲۵۰گرم‌ ماست‌ ترش ‌اضافه‌ کرده‌ پس‌ از دلمه‌ شدن‌ و جدا شدن‌ پنیر از آب‌ مقدار لازم‌ نمک‌ به‌ آن ‌اضافه‌ کرده‌ با پارچه‌ صافی‌ آبگیری‌ و پس‌ از سفت‌ شدن‌ مصرف‌ نمایید. اگر پنیر به‌ صورت‌ غیر پاستوریزه‌ و بدون‌ جوشاندن‌ شیر تهیه‌ شود حداقل ‌بایستی‌ دو ماه‌ در آب‌ نمک‌ نگهداری‌ و سپس‌ مصرف‌ شود.

8 – گزارش‌ کتبی‌ بیماری‌ به‌ مرکزبهداشت‌ شهرستان‌ و استان‌.

راه های‌ پیشگیری تب مالت ‌ در دام‌ها:

1- واکسیناسیون‌ گوساله‌های‌ ماده ‌در سن‌ ۳ تا ۶ ماهگی‌ با واکسن‌ مربوط

2- واکسیناسیون‌ بره‌ و بزغاله‌ از ۳ ماهگی‌ تا یک‌ ماه‌ قبل‌ از جفت‌گیری‌ با واکسن‌ مربوط

3- جدا نمودن‌ دام‌ های‌ سقط شده ‌از بقیه‌ گله‌ و جلوگیری‌ از تماس‌ مستقیم‌ با ترشحات‌ رحمی‌، جنینی‌ و جفت‌ دام‌های‌ سقط شده (جفت‌ و بقایای‌ جنین‌ سقط شده‌ را باید سوزاند).

4- خونگیری‌ و انجام‌ آزمایش های‌ لازم‌ بر روی‌ دام‌های‌ مشکوک‌ و هدایت‌ دام‌های‌ آلوده‌ به‌ کشتارگاه

5- اقدامات‌ بهداشتی‌ شامل‌ تهیه‌ و تدارکات‌ محیط زیست‌ تمیز برای‌ گله‌های‌ گاو و گوسفند و دفع‌ صحیح ‌ادرار و مدفوع‌ آنها.

نتیجه گیری: بیماران‌ بروسلوز بعد از درمان‌ حتی‌ در کشورهای‌ غربی‌ تا ۱۰ درصد دچار عود می‌شوند، این‌ امر احتمالا به‌ علت‌ وضعیت ‌داخل‌ سلولی‌ عامل‌ بروسلوز است‌ که‌ باعث‌ حفظ آن‌ در مقابل‌ برخی‌ آنتی‌بیوتیک‌ها و مکانیسم‌ دفاعی‌ میزبان‌ می‌شود.       عود اغلب‌ در عرض‌ چند ماه‌ پس‌ از عفونت‌ اولیه‌ رخ‌ می‌دهد ولی ‌ممکن‌ است‌ تا دو سال‌ پس‌ از درمان‌ به‌ ظاهر موفق‌ نیز اتفاق‌افتد. در افرادی‌ که‌ احتمال‌ بروز این‌ عفونت‌ بالاست‌ تشخیص ‌یا شناسایی‌ عود بیماری‌ از آلوده‌ شدن‌ مجدد انسان‌ با عامل‌ بروسلوز کار دشواری‌ است‌.

پیشنهادات: آموزش و ترویج دامداران در ارتباط با چگونگی برخورد با دام های سقط نموده، جنین های سقط شده، مراقبت های بهداشتی موقع زایمان و عدم مصرف شیرخام، در قطع سریع تر بیماری در دام و کاهش قابل ملاحظه تعداد مبتلایان انسانی به بیماری تب مالت بسیار موثر می باشد. همچنین آموزش چهره به چهره دامداران ساکن در کانون های بروسلوز در ارتباط با نحوه پیشگیری از بیماری تب مالت و چگونگی برخورد با دام های سقط نموده، جنین های سقط شده، زایمان های طبیعی دام های مشکوک به بروسلوز، مصرف محصولات دامی، تماس فیزیکی با   دام های موجود در منطقه، ضد عفونی اماکن آلوده به ترشحات سقطی و زایمانی، جهت حفظ سلامت دامداران و خانواده آنها ضروری بوده و آموزش واکسیناتورها و نظارت مداوم  بر کار آنها توسط مسئولین دامپزشکی الزامی می باشد.

در نهایت رژیم‌های درمانی ‌متفاوتی‌ برای‌ درمان‌ بیماران‌ مبتلا به‌ تب‌ مالت‌ توصیه‌ می‌شود، لیکن‌ هیچ‌گاه ‌از یک‌ دارو به‌ تنهایی‌ در درمان‌ بیمار نباید استفاده‌ کرد (مگر در زمان‌ حاملگی و با توصیه‌ پزشک‌) طول‌ دوره‌ درمان‌ حداقل‌ ۸ هفته‌ (دو ماه‌) می‌باشد. بهتر است بدانید درمان با هدف تسکین علائم، پیشگیری از عود بیماری و عوارض انجام می گیرد. علائم پس از چند ماه از بین می رود. البته امکان دارد این بیماری پس از مدتی برگشته و مزمن شود.