خلاصه ای از مقاله

خلاصه ای از مقاله ی

 Patients with diabetes and foot ulcer present cognitive dysfunction and express fewer needs in terms of educational support

Diabetes & Metabolism xxx (2017) xxx–xxx

 بیماران دیابتی مبتلا به زخم پا دچار اختلال شناختی می‌شوند و نیازهای آموزشی کمتری را  بیان می‌کنند.

تهیه و ترجمه : مهرنگار آزوغ - دکتر ساناز خمری مقدم

مقدمه

زخم پای دیابتی یک عارضه مزمن شدید دیابت، شامل زخم هایی عمیق به علت اختلالات عصبی و یا بیماری عروق محیطی در اندام تحتانی است. با وجود پیشرفت جهانی در مراقبت از بیماران دیابتی انتظار می رود فراوانی زخم پای دیابتی به دلیل افزایش سن جمعیت زیاد شود، بنابراین آموزش خود مراقبتی به  بیماران برای پیشگیری از زخم پا و قطع عضو توصیه می شود. ازآنجایی که با وجود غربالگری بهتر بیماران پرخطر از نظر زخم پای دیابتی و مراقبت های ویژه آنها، شکست درمان،  عود زخم پای دیابتی و قطع عضو هنوز هم بیش از  50٪  از بیماران را طی یک دوره 5 ساله بررسی تحت تاثیر قرار می دهد. این مطالعه  برای بهبود مدیریت فردی مراقبت از پا انجام شد.  نتایج  نشان داد که بیماران  دیابتی مبتلا به زخم پا، دچار  موانع بالقوه  دیگری از قبیل افسردگی و اختلال شناختی برای مراقبت مطلوب می شوند.

در این مطالعه، 22 بیمار دیابتی که دارای زخم پای دیابتی (فعال یا غیر فعال) بودند و یک گروه دیگر (گروه کنترل ) 22 بیمار دیابتی بدون نوروپاتی، اما یک سابقه زخم در گذشته داشتند، با متوسط سنی 5/60 -59 سال انتخاب شدند.

وضعیت حسی روانی بیماران با استفاده از پرسشنامه اضطراب و افسردگی بیمارستانی (HADS) و پرسشنامه درد مک گیل، ارزیابی شد.  عملکرد  روانی عصبی  توسط  آزمون ها ی استاندارد  (MMSE)،   (MIS)،   (FAB)، TMT، Ds وWMS انجام شد. نیاز بیماران به آموزش های روانی نیز با کمک مصاحبه های ساختار یافته و نیمه ساختار یافته مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته های این مطالعه  نشان داد که زخم پای دیابتی  با مدت زمان طولانی تر دیابت و عوارض دیگر دیابت مثل عوارض میکرو واسکولار و ماکرو واسکولار در ارتباط است. اما با این وجود، اگرچه  بیماران دیابتی با زخم پای دیابتی از نظر سلامتی ضعیف تر بودند، اما تعداد کمی از آنها نیازهای آموزشی و اولویت‌های بهداشتی را بیان داشتند و فقدان آگاهی و دانش در این بیماران ممکن است به میزان بالای عود زخم کمک کند .

در واقع بررسی سیستماتیک روی 11 کارآزمایی کنترل شده  نشان داد که آموزش های درمانی به بیماران در کاهش بروز زخم پای دیابتی اثری ندارد،  فرضیه ما این است که کاهش توانایی شناختی ممکن است در شکست  برنامه آموزش، مراقبت  و پیشگیری از بروز زخم پای دیابتی با استراتژی مبتنی بر خود مراقبتی نقش داشته باشد. در واقع مدیریت دیابت و زخم پای دیابتی به مجموعه ای از دانش، آگاهی و تغییرات رفتاری نیاز دارد و نه آموزش به تنهایی، که این مدیریت بیماری ممکن است با کاهش توانایی شناختی دچار اختلال شود.

چندین مطالعه تجربی بزرگ دیگر نیز نشان دادند که در مقایسه با افراد غیر دیابتی، افراد دیابتی دچار تغییرات ظریف در عملکرد شناختی می شوند که ممکن است بر روی عملکرد اجرایی آنها نیز اثر بگذارد.

  اساس این تغییرات شناختی هنوز به خوبی شناخته نشده است ولی فرضیه اصلی می‌تواند شامل سمیت  مستقیم ناشی از هیپرگلیسمی، مقاومت به انسولین، افزایش سطح استرس اکسیداتیو ها و آسیب مزمن به عروق کوچک مغز باشد. در این مطالعه، بیماران دیابتی دارای زخم پای دیابتی، از نظر سن، سطح HbA1c، سطح سواد، امتیاز کسب شده از آزمون افسردگی، اضطراب و درد با بیماران دیابتی گروه کنترل مشابه بودند، به این معنی که هیچ کدام از این عوامل مخدوش  کننده نمی تواند باعث بوجود آمدن تفاوت در نتایج  آزمون های عصبی روانشناختی در هر دو گروه باشند. بهرحال طولانی بودن مدت دیابت با عوارض میکرو واسکولار و ماکروواسکولار و تواتر درمان با انسولین می تواند به اختلال عملکرد  شناختی مرتبط باشد. با این وجود، به دلیل اهمیتی که عواقب ناشی از این بیماری و اختلالات برای فرد بیمار و خانواده هایشان دارد  

یافته های  بیشتری از مکانیسم های درگیر در اختلالات شناخته شده ی مرتبط با دیابت مورد نیاز است.

مطالعات آینده نگر و یافته های تصویر برداری عصبی( عصب شناختی) می تواند به ارتباط بهتر بین اختلال شناخت ، دیابت و زخم پای دیابتی کمک کند.

نتایج این مطالعه با تحقیقات ناتوویچ و همکاران و Marsegliaوهمکارانش تطابق دارد بطوریکه در هر دو گروهی که زخم پای دیابتی داشتند امتیازهای شناختی پایین تری گزارش کردند. در مطالعه حاضر حافظه دست نخورده بودکه با نرمال بودن نتایج آزمون MMSE نشان داده شد اگرچه عملکرد اجرایی بیماران از قبیل قابلیت ارتباط و پیوند اطلاعات با یکدیگر در یک زمان معین، مختل شده بود که با نتایج مختل آزمونهای MIS فوری و تاخیری، TMT-A و –B و WMS مشخص شد. اختلالات شناختی دیگری هم ممکن است در این  بیماران دیده شود مثل کاهش توانایی به کارگیری از دانش تئوری در زندگی روز مره، در نتیجه موضوع برنامه آموزشی بیماران به خصوص بهبود برنامه ی شناختی قوت گرفت. چرا که  اختلالات شناختی ممکن است توسط مراقبان سلامت نادیده گرفته شود. از آنجاییکه بیماران مبتلا به اختلال شناختی توانایی خود را برای یادگیری و به خاطر سپردن توصیه های بهداشتی از دست می دهند و در   نگرانی کمتری از وضعیت سلامتیشان دارند، این خود یک مشکل و چالش برای تیم پزشکی است، بنابراین آگاهی فرد دیابتی با زخم پای دیابتی  از امکان بوجود آمدن ضعف و اختلال شناختی در خود، به تیم سلامت این امکان را می دهد تا مراقبت های پزشکی شان را برحسب وضعیت بیمار تنظیم کنند.




/ 0 نظر / 37 بازدید