هپاتیت

هپاتیت مزمن  Bبدون علامت هستند مگر اینکه به سمت سیروز پیشرفت کنند. احتمال اینکه فرد آلوده به ناقل سالم تبدیل شود با افزایش سن کاهش می یابد. نوزادانی که قبل یا حین تولد آلوده می شوند ممکن است به ناقل سالم تبدیل شود.

برای تشخیص هپاتیت مزمن B باید HBS-Ag به مدت شش ماه در خون وجود داشته باشد. تمام افراد در معرض خطر هپاتیت B وتمام افراد مبتلا به هپاتیت B مزمن ممکن است با هپاتیتD  آلوده شوند.

راه های انتقال بیماری:

- انتقال از مادر به فرزند

- انتقال از طریق جنسی

- خون و فراورده های خونی آلوده مهمترین منابع عفونت می باشند.

- تنها سرم بزاق و ترشحات جنسی به طور تجربی قادر به انتقال ویروس می باشد.

هپاتیتC:  بیشتر با علایمی چون بی اشتهایی، تهوع، استفراغ و مشکلات شکمی تظاهر می کند و زردی کمتر از هپاتیت B شایع است.

هپاتیت D: این بیماری با شروع ناگهانی و علایمی شبیه به هپاتیت B شناخته می شود. همواره با هپاتیت B همراه است و آلودگی با این دو ممکن است همزمان باشد که بیشتر منجر به هپاتیت مزمن می شود.

تعریف اپیدمیولوژیک

مورد مشکوک: بیمار هپاتیتی که منطبق با توصیف کلینیکی باشد.

مورد قطعی: مورد مشکوک که از نظر آزمایشات ویروس شناختی به اثبات رسیده باشد.

اقدامات توصیه شده برای بیمار: استراحت نسبی و رعایت رژیم غذایی مناسب در حد تحمل بیمار در دفعات مکرر و با حجم کم باید تنظیم شود.

اندیکاسیون های بستری بیمار عبارتند از:

  • علایم نارسایی کبد

  • دهیدراتاسیون به علت تهوع و استفراغ

  • زردی و حاملگی

  • زردی و تب

  • افت فشار خون

درمان اختصاصی برای هپاتیت B  حاد وجود ندارد

اقدامات اطرافیان

* آموزش افراد خانواده برای انجام آزمایش و دریافت خدمات پیشگیری مرتبط.

* در صورت آلودگی با سوزن آلوده بیمار اقدامات پیشگیری انجام می شود.

/ 0 نظر / 22 بازدید